SŁAWNI ISLANDCZYCY OKRESU ŚREDNIOWIECZA

Ingólfur Arnarson (II poł. IX w.) Pierwszy osadnik. Urodził się i wychowywał w zachodniej Norwegii, wskutek waśni rodowych został wyjęty spod prawa i w konsekwencji popłynął na Islandię w towarzystwie swego przyrodniego brata Hjörleifura Hródmarssona. Miało to miejsce krótko po 870 r. na ogół przyjmuje się że był to 874 r. Kiedy przypłynął w pobliże Islandii, wyrzucił za burtę słupki tronowe z krzesła ze swojego domu w Norwegii, i zgodnie z wolą bogów wybrał do osiedlenia to miejsce, w które one zdryfowały na ląd. Postawił swój dom tam, gdzie dziś jest Reykjavik.

Saemundur Sigfússon (1056 – 1133)

Pisarz. Studiował w Paryżu i był pierwszym studentem z krajów nordyckich. Studia dokończył w Sztokholmie. Został księdzem w osadzie Oddi w południowej Islandii. Wiele pisał, ale niestety dzieła jego zaginęły, tylko późniejsi pisarze islandzcy często podają cytaty z jego dzieł. Napisał po łacinie skrót dziejów norweskich rodów królewskich. Powstało wiele legend o jego mądrości, wiele opowieści ludowych. Był bardzo popularny i znany – nazywano go Saemundur Mądry. Uważano nawet, ze jest autorem Eddy Poetyckiej, ale nie ma na to dowodów.

Egill

Egill Skallagrimsson (~900 – 983) Skald. Jako wiking brał udział w wyprawach do Norwegii i Anglii. Był poetą bardzo zdolnym i oryginalnym. Pisał pieśni na cześć norweskiego króla Eirika. W utworze Sonatorek (Utrata syna) ubolewał w pięknej artystycznie formie wierszowej nad śmiercią swoich dwóch synów. Pozostała też jego pieśń na cześć przyjaciela Arinbjörna Arinbjarnarkvida. Jego życie zostało opisane w Sadze o Egillu.